Geachte leden,

Als er iets is in het afgelopen jaar dat zal blijven hangen en dat dit jaar samenvat, dan is het toch wel DE VRAAG.

DE VRAAG.

Niet of jullie meer of minder Marokkanen in Nederland willen. Of waarom onze voorzitter toch zo vroeg in het jaar besloot zijn geluk elders te beproeven. Of de vraag of we nog een extra jaartje van Eward zullen mogen genieten. Dat zijn allemaal belangrijke vragen. Maar DE VRAAG van dit jaar was toch wel het inzicht dat ons voorgeschoteld werd tijdens het Oudleden diner. Eerlijk is eerlijk. Even vonden sommigen, onder wie uw secretaris, dat het wellicht beter zou zijn het diner te cancellen, gezien de te verwachten geringe opkomst van oudleden. Alsof kwaliteit bepaald wordt door kwantiteit! Wij weten intussen wel beter. Want als wij ons hadden laten leiden door kwantiteit hadden wij dus DE VRAAG gemist.

DE VRAAG.

Die werd opgedist door oudlid Bomhoff en ons werkelijk aan het denken bracht. U kent allen de eerste doelstelling van de Tafelronde: “vergroten van het inzicht in de wijze waarop anderen zich ontplooien en het stimuleren van de leden bij de ontwikkeling van hun eigen persoonlijkheid”; dit kreeg nog nooit zo’n boost als tijdens dit kleine intermezzo dat Bomhoff ten beste gaf. Hij schotelde ons de levensvraag der levensvragen voor. Ik laat jullie niet langer in spanning. DE VRAAG en daarmee ook de rode draad door dit hele bestuursjaar is niks meer en minder dan de ogenschijnlijk simpele vraag: wie koopt thuis de onderbroek?

Laat deze vraag even op u inwerken. Beeld u in hoe dat eruit ziet. Saskia bij de VenD. Of koopt Eward ze zelf? Of Babet: bestelt zij ze via internet? Denk eens rustig over het beeld van een onderbroek met Emma, of Klaas. Wat zegt het antwoord over de verhouding tussen de partners en hun relatie? Is er een causaal verband tussen mogelijke relatieproblemen waarmee sommigen van ons te kampen hebben en het antwoord op de vraag wie de onderbroek koopt?

U ziet, het is vrij eenvoudig een Tafeljaar samen te vatten via deze vraag. Feitelijk volstaat het benoemen van DE VRAAG voor een puik jaarverslag. Ik kan hier en nu decharge verleend worden en we zouden over kunnen gaan naar het volgende agendapunt. Maar ja, om te voorkomen dat we 22:00 uur daadwerkelijk gaan halen, lijkt het mij verstandig enkele andere zaken de revue te laten passeren. Zaken die weliswaar in de schaduw staan van DE VRAAG, maar voor de aardigheid het vermelden waard.

Het afgelopen Tafeljaar was er een om niet snel te vergeten. In meerdere opzichten. Wat een gave dingen hebben we meegemaakt: de Zuid-Afrika reis, het wijnevent met een prachtige opbrengst en niet te vergeten het installeren van twee nieuwe leden.

Maar ook iets om niet te vergeten was het even plotselinge als snelle vertrek van onze voorzitter. Voorzitter. Op papier de meest overschatte functie die je binnen de Tafel bekleden kunt. Maar nu blijkt: je gaat hem pas missen, als hij er niet is. Want: waar activiteiten altijd vanzelfsprekend en vol overgave werden georganiseerd, koste het dit jaar vaak moeite. Mensen reageerden niet, meldden op het laatst af of lieten zich überhaupt zelden zien. En dat allemaal door de afwezigheid van de voorzitter! Nimmer hadden wij zo een mooi excuus voor de onvermijdelijke strubbelingen in het Tafeljaar als nu. Maar genoeg nu daarover, de avond is nog jong en dat agendapunt komt nog.

Zet je schrap, ik word nu serieus. Wat mij is opgevallen en mij heeft geraakt het afgelopen jaar, is de waarde en de rijkdom van de Tafel op die momenten dat het even tegenzit. Met je relatie, je werk, je kinderen, jezelf. Want die momenten waren er zeker, voor meerderen van ons. Kijk eens om je heen, zie die fantastische kerels aan wie je verhaal hebt kwijt gekund. En in de toekomst kwijt kunt. Wat wij hebben met elkaar is uniek. En het kost zo weinig: alleen een beetje moeite. Die avond als je thuis komt, te laat voor het eten, je kinderen liggen al in bed. Eigenlijk heb je nergens zin meer in, want je vrouw wil ook niet. Maar het is Tafelavond. Alles in je schreeuwt om rust, slaap en terugtrekken. Hoewel het regent en je fiets kapot is, ga je toch. Eventjes. En we weten dat dát de enige goede keus is. Want je hebt je verhaal kunnen doen, of iemand heeft zijn verhaal bij jou kunnen doen.

De rijkdom van onze Tafel bestaat uit niks meer en minder dan de optelsom van 17 prachtige kerels met een enkele aspirant plooibal. Die rijkdom, wil ik jullie vanavond laten ervaren. Om te laten zien wat een mooie club wij hebben. Om te laten zien hoe belangrijk wij zijn voor elkaar.

Als muzikant heb ik geleerd bij een optreden te beginnen met je beste nummer. Als eerste wil ik daarom Klaas noemen. In een vorig leven crimineel, nu een op-en-top Tafelaar die klaar staat als het nodig is. Een mobiele huisartsenpost, een helpdesk voor bezorgde schoonouders. Klaas doet het allemaal met een vanzelfsprekendheid die ontroert. Aan hem schrijven wij ook toe dat hij op 16 augustus 2011 een mail naar Zuid-Afrika stuurde met de vraag of het geen leuk idee zou zijn een gezamenlijk wijnproject te starten. De rest is geschiedenis. Daar komt bij dat Klaas zichzelf dit jaar heeft overwonnen door  – voor het eerst sinds Johan lid is  – een praatje heeft gehouden. Het werd een prachtige avond en daarvoor zeggen we (mag ik dat zeggen, ja dat mag ik zeggen): senk joe. Dat hij en passant op heeft gebiecht nooit een boek te lezen en de veilingopbrengst als consultant in excell per abuis heeft verdubbeld nemen wij met een glimlach op de koop toe. Wat een rijkdom in de Tafel, met Klaas!

Dan Wouter. Wouter is nog steeds de jongehond-achtige tafelaar van toen hij bij ons kwam. Dat de jaren intussen ook bij hem beginnen te tellen bewees de dag na het wijnevent. Af en toe even brokken is helemaal niet erg, als je maar weet wanneer je moet pieken. En dat weet Wouter: op de sportavond. At the end, there can only be one. En dat was Wouter. De door hem zelf gefabriceerde beker mocht hij mee naar huis nemen. En dat was maar goed ook, want die kwam uit de speelgoedkist van zijn dochters.

Of neem Vincent. Nooit te beroerd om zijn handen uit de mouwen te steken. Of met Babet 310,- van Hugo’s babyshower aan het Butterflyhouse te schenken. Of  om zijn oude kapotte zooi in plaats van weg te gooien aan een Tafelaar te verkopen. Een groot commercieel talent gaat het helaas in het buitenland proberen komend jaar. Niet alleen wij gaan hem missen. Ik vrees voor alle tienermeisjes uit de volksbuurten van Delft nu Vincent er niet meer zal zijn om hen te wijzen op hun nadere zwangerschap en de verantwoordelijkheden die daar bij horen. Zijn praatje over ethische dilemma’s en zijn no-nonsense aanpak met eigen telefoonlijst maakten ons duidelijk dat de zorg niet meer geld nodig heeft, maar meer Vincents. We troosten ons in de gedachte dat het Antillianen probleem snel opgelost zal zijn na de vestiging van de Latourtjes.

Sommige dingen veranderen gelukkig niet. De stabiele factor in onze Tafel is natuurlijk Martijn. Wint elk jaar wel een wereldbekerwedstrijd, wordt elk jaar benaderd door een headhunter en zegt elk jaar nee. Stabiliteit, ook dat heeft onze Tafel nodig. Maar ook Martijn is met iets nieuws bezig. Zijn huis staat te koop en een verhuizing richting Delft staat gepland. Je zult niet geloven hoe zeer wij uitkijken niet meer naar dat akelige Berkel en Dodenrijs te hoeven.

Het buitenland is dit jaar wel een dingetje in de Tafel. Van alle buitenlandgangers heeft Pim ruimschoots de meeste vlieguren gedraaid heen en weer naar Groningen. Pim zal via modelmatig ontwerpen exact voorspellen waar en wanneer de volgende aardbeving zal komen en hoeveel dit gaat kosten. Wat hier opvalt: sinds Pim daar werkt heeft er geen beving meer plaatsgevonden. Dat is geen toeval. Dat is de opgebouwde bewijsdrang van een topontwerper die te lang droog stond. Ze zullen het weten, daar in Groningen. Overigens heeft Pim bewezen ook de knechtenrol met verve te kunnen vervullen. Hij doet een prima Zwarte Piet. We weten allemaal dat dat alleen voor de aller grootsten is weggelegd. Ook door Pim hebben we de rijkdom van onze Tafel mogen ervaren.

Johan kan pieken als geen ander. Johan leverde een geweldige bijdrage aan het wijnevent door het aandragen van een paar prima kavels en – niet onbelangrijk – prima bieders. Je eerste piekmoment had je al voor de zomer, tijdens het familieweekend. Ongelooflijk wat je daar met een voorbereidingstijd die makkelijker uit te drukken is in uren dan in maanden hebt weten neer te zetten. Je hebt iedereen tot het uiterste getest. En de zuid-afrikanen vonden het prachtig! Wat meer moeite met pieken had je met de prullaria. Maar ook daar wist je op zeer vakkundige wijze ieder nieuw prul heel snel een thuis te geven.

Onze benjamin Herre is een absoluut Tafeltalent. Hij hoeft aan de kleinste aanwijzing via de What’sapp genoeg om te doorzien wat de Tafel nodig heeft: Frangelico. Het gemis van de Benjamin Beker weet hij daardoor ruimschoots en met groot gemak te compenseren. Met zijn vrolijke optimisme en relativering is hij een grote aanwinst voor de Tafel. We gaan nog veel van hem horen, let maar op!

Rogier gaat de crisis te lijf zoals eigenlijk iedereen zou moeten doen. Allereerst ontsla je jezelf. Vervolgens hark je een goede deal met Achmea binnen, waardoor zij genoodzaakt zijn zich ook op de toekomst te richten en 4.000 overbodig geworden pennenlikkers te ontslaan. Dit combineert hij met ogenschijnlijk groot gemak met het gaan samenwonen, trainen voor Limburgs Mooiste, het smeden van nieuwe bedrijfsplannen en de zorg voor zijn moeder. En dan vergeet ik nog dat hij tussendoor de organisator was van het beste zwemevenement dat we dit jaar niet hebben gehad. Dat hij daarbij er vierkant uitgeroeid wordt op de Amstel door lid Romijn, neemt hij met een lach op de koop toe. Dit alles, gekoppeld aan zijn jongensachtige optimisme en gespeelde naïviteit, maakt hem tot een parel in de Tafel.

Hoewel elke vezel in het ethische lichaam van Bas zich verzet tegen de volgende vergelijking, gaat ‘ie wel degelijk op: Bas is als een Silvio Berlusconi bezig aan een Tafel comeback. Nog geen twee jaar geleden overwoog hij af te zien van het Tafelbestaan. Nu is hij het cement in onze Tafel. Hij is de Tafel-consigliere. Velen van ons weten de kracht en rust van Bas te vinden als het even tegenzit. Een luisterend oor, een advies links en rechts. Bas is de grootste stille kracht van onze Tafel en wij kunnen een bestaan zonder hem ons nu niet voorstellen. Daarnaast beleeft Bas zelf ook niet de makkelijkste periode in zijn leven, maar ook hij kan dan bouwen op de Tafel. Bas zit met zijn werk weer helemaal in zijn element en is een grote commerciële steun voor Daan. En: Bas heeft als een van de weinigen in de Tafel het thema “buitenland” juist geïnterpreteerd en heeft zijn stekje in de outskirts verruild voor een woonplaats in Delft. Zoals dat hoort mensen! Dat daarmee tegelijkertijd een nieuw record van twee Tafelaars op één adres is gevestigd, is mooi meegenomen.

Een grote smet op het blazoen van Eward is sinds dit jaar gelukkig verleden tijd. Eward is niet langer meer de minst fysiek aanwezige voorzitter. Gelukkig ben je daar van af, want dat was een onterechte smet. Alleen jij weet een paar weken afwezigheid met een enkele opmerking, grap of zinsnede te doen vergeten. En we hopen dat we nog een jaar van jou mogen genieten! Ook jij maakt onze Tafel rijk en ook jij weet anderen op die rijkdom attent te maken.

Nu we het toch over voorzitters hebben… Jeroen. Ik hoop van ganser harte dat je vanavond decharge krijgt, hoewel ik het betwijfel. Laat ik beginnen met een positief bericht. Je hebt dit jaar een Porsche gekocht. Een mijlpaal in je leven, waarnaar je vele jaren hebt toegeleefd. Jammer dat je de volgende dag besloot in Miami te gaan wonen. Wat hebben we jou gemist Jeroen! Hoewel je er vrijwel elke Tafelavond digitaal bij was voelt het toch een beetje als seks met een opblaaspop. Net niet. Pluspunt was wel dat wij volledige regie over onze voorzitter hadden en we af en toe het geluid konden wegdraaien.

Vanaf Jeroen is het natuurlijk maar een kleine stap naar Daan. Daan, wat heb jij ons doen verbazen in jouw eerste Tafeljaar. Als een dolle ben je erin gevlogen. Wat een prachtige instelling: ik doe het eerste jaar alles. En je hebt het gedaan. Stel dat iemand zich dat ten doel stelt, dan nog zullen weinigen dat ook echt halen omdat het thuisfront begint te morren, omdat er allerlei afspraken tussenkomen etc. Maar jij laat je daardoor niet afleiden. Goede en tijdige afstemming met het thuisfront is daarin natuurlijk belangrijk en dat weet je als geen ander te managen. Als ik een opsomming zou moeten doen van alle zaken die jij voor elkaar hebt gebokst zou ik nog wel even bezig zijn. Daarom een kleine en onvolledige selectie: we hebben voor het eerst sinds jaren weer een goede website. Als tweede het panda shirt in Zuid-Afrika voor de meest troubling en anoying tabler. Het was al snel duidelijk wie met dat shirt naar huis zou gaan. Je maakt van elke activiteit een spel. En een spel speel jij om te winnen. Geen wonder ook aangezien het maken van spellen je werk is. En ook dat gaat je goed af. Ook jij ondergaat nu een moeilijkere periode en ook jij hebt de rijkdom en waarde van de Tafel mogen ervaren.

Als we het over kwaliteit en rijkdom hebben, en daar hebben we het over, kunnen we niet om Michiel heen. Michiel, die om zijn goede wil te tonen een doosje of 10 van onze Nieuwe Wereldwijn koopt, maar daar met goed fatsoen natuurlijk thuis in La France niet mee kan komen aankakken. Nee, Oude Wereld moet het zijn. Het is om die reden dat de Frangelico’s er bij Michiel in gaan als Paaseitjes in Klaas. Hoewel Michiel intussen bijna een oudgediende in de Tafel mag worden genoemd en daardoor voorzichtig een blik vooruit werpt naar het geriatrisch Gilde Oldelft, heeft hij ons dit jaar verblijd met zijn eerste praatje. En wat voor een! Nu weten we wat het kost om een goed medicijn op de markt te brengen. Nu snappen we ook dat de zorgkosten de pan uitrijzen. En is ons vertrouwen in de farmaceutische industrie en hun naar idealisme neigende bedoelingen gelukkig weer helemaal terug. Glijmiddel is overbodig als je de Cilit Bang onder de kut-crêmes gebruikt. En dat doen onze vrouwen inmiddels. Dank daarvoor!

Jan Jaap heeft onze blik op rijkdom drastisch veranderd. Dankzij zijn inzet waren we als Tafel getuige van het fenomeen voedselbank. Er is iets bijzonders met de mensen van de voedselbank. Niet hun namen zoals shania, wesley, delano, felicity, ricardo, jaimy-lee of mohammed. Nee, het bijzondere is dat de mensen die bij de voedselbank lopen zelf bijzonder zijn. Want, zo liet een vrijwilliger Jan Jaap weten: voordat deze mensen bij de voedselbank kwamen, waren ze net zo gewoon als jij en ik. Tja, daar sta je dan met je zakken vol cadeaus. De vrijwilligers van de voedselbank zijn ook bijzonder. Zo werd Jan Jaap gestalkt door een viswijf dat als een bezetene de zaak onder controle probeerde te krijgen op een manier waarop Vladimir Poetin jaloers zou worden. Pagina’s lange mails, scheldkanonnades. Iedereen was er boos om geworden. Jan Jaap niet. Jan Jaap legt een rust en een relativeringsvermogen aan de dag waar Maarten van Rossum bij verbleekt. En dan te bedenken dat Jan Jaap dit combineerde met het ene ziekenhuisbezoek na het andere: een dikke natte hulde voor zoveel rijkdom in onze Tafel!

We naderen het einde mensen, is Bart nog wakker? Bart, die al even de 40 gepasseerd is en zijn jarenlange carrière bij Shell zo heeft getimed dat hij net nu we hem moeten gaan missen de grote oversteek maakt naar Bangalore. Bart, die het afgelopen jaar van twee walletjes mocht eten en dat ook af en toe deed, waardoor hij zo nu en dan bij Oldelft was en zo nu en dan bij ons. Net op het moment dat we vergaten waren dat Bart nog Tafelaar was, stond hij als een echte mores op om ons tot de orde te roepen. Bart, die terug mag kijken op een zeer rijke Tafelcarrière en als enige alle bestuursfuncties heeft bekleed. Bart, die ons tijdens zijn laatste praatje verraste door ogenschijnlijk de regie uit handen te geven maar dat uiteindelijk toch niet deed. Bart, die zo mooi zijn liefde voor zijn Matthijs met ons kan delen. Bart, we gaan je missen kerel. Dank voor alle rijkdom die jij gegeven hebt aan de Tafel.

Zijn we er dan? Nee natuurlijk niet. Lest Best Menno. Met zijn onafscheidelijke peuk een rustend baken in een woelige zee. Zichzelf altijd wegcijferend voor het belang van de ander wist hij zich afgelopen jaar geconfronteerd met de keerzijde van de crisis. En dat was een geluk bij een ongeluk, anders had de voorbereiding van de Zuid-Afrika reis en het wijnevent er heel anders uit gezien. Menno zou Menno niet zijn als hij alras uit dit dal omhoog zou kruipen. Hij combineert momenteel een baan als loonslaaf om gestaag aan zijn droom te werken: iets met een veer, beton en heel veel gemak voor de toekomstige bouw. Met steun vanuit de Tafel uiteraard!

En zo lieve Tafelgenoten ben ik aan het einde gekomen van dit jaarverslag. Of, nee. Ik vergeet toch iemand, hoe is het mogelijk: Thijs. Ik zie nog geen blik van herkenning in jullie ogen, maar hij staat toch echt in ons ledenbestand. Thijs, die frisse en ambitieuze consultant van McKinsey. Thijs, die het afgelopen jaar manager werd en het vervolgens zo managede dat hij altijd stuurgroep heeft op vrijdagochtend na de Tafelavond. Thijs, die momenteel in het buitenland op huwelijksreis is. Thijs gaat de rijkdom van de Tafel ervaren het komend jaar. En het is onze taak hem daarin te stimuleren. Want ook dat is de rijkdom van de Tafel. Dat we een beetje moeite doen voor elkaar. En dat kunnen we.

Mannen, kijk nog eens goed om je heen. Dit fantastische stel kerels die hier links en rechts naast jullie zitten vertegenwoordigen een rijkdom die niet is uit te drukken in bitcoins. Laat staan geld. Jullie maken de Tafel bijzonder en jullie maken het Tafelen bijzonder. Op naar volgend jaar!

Lennert Goemans
Secretaris TR43 2013-2014